Çok sayıda glikoz molekülünün bağı ile birleşmesinden oluşan polimerlerdir. Polisakkaritler oluşurken, her bağlanma sırasında bir glikozit bağı kurulur ve bir molekül de su açığa çıkmaktadır.

En önemli polisakkaritler; nişasta, selüloz, glikojen ve kitin olarak sıralanabilir.

Polisakkaritlerin çeşitliliği, yapılarına katılan monosakkaritlerin farklı şekilde bağlanmaları ile sağlanır.

Polisakkaritlerin canlılarda depo maddesi ve yapıya katılma görevleri vardır.

NİŞASTA

• Bitkiler fotosentez ile ürettikleri glikozun fazlasını nişasta şeklinde lökoplastta depolar.
• Nişastanın sindirimi hayvan hücrelerinde, hücre dışında gerçekleşir.
• Nişasta hayvan hücrelerinde bulunmaz.

GLİKOJEN

• Bakteri, arke, mantar ve hayvanların hücrelerinde fazla şeker glikojen şeklinde depo edilir.
• İnsanda glikozun fazlası karaciğer ve kaslarda glikojen olarak depolanır.
• Karaciğerdeki glikojen gerektiğinde glikoza yıkılarak kan glikoz miktarı düzenlenir.
• Kastaki glikojen ise glikoza dönüştüğünde bu glikoz sadece kas faaliyetleri için kullanılır, kana verilmez.

SELÜLOZ

Bitkilerin hücre duvarı yapısına katılan bir polisakkarittir. Yeryüzünde en fazla bulunan polisakkarittir.

• Selüloz sentezi bitkilerde hücre zarında gerçekleşir.
• Glikozlar selülozu oluştururken iplik şeklindeki yapılar olan fibriller meydana gelir. Selüloz, kâğıt ve pamuğun ham maddesidir.
• İnsanlar ve hayvanlarda selülozun sindirimini gerçekleştiren enzim üretilmez.
• Otçul hayvanların bağırsaklarında yaşayan bakteriler sayesinde selüloz bu canlılarda sindirilir.

KİTİN

• Eklembacaklıların dış iskeleti ile mantarların hücre duvarının yapısal bileşiğidir. Yapısal olarak selüloza benzer.
• Kitin yapısına katılan glikoz molekülleri azotlu (N) gruplar içerir.
• Kitin sağlam bir yapıya sahip olduğundan ameliyat ipliklerinin üretiminde kullanılır. Ameliyatlarda kullanılan kitin dokuda çözündüğünden dikişin alınmasına gerek kalmaz.