Verilen soruda, virgülün anlam karışıklığını giderme işlevi üzerinde durulmuştur. Örnek olarak "Bu yaşlı olan satıcıya seslendi." cümlesi verilmiş ve virgülün "Bu" veya "Bu yaşlı olan" ifadesinden sonra gelerek özneyi belirginleştirmesi gerektiği açıklanmıştır. Yani, virgülün olmadığı durumlarda bir kelimenin zamir (özne) mi yoksa sıfat mı olduğu konusunda tereddüt yaşanabilir.
Şimdi seçenekleri bu bağlamda inceleyelim:
- A) Bebek, kıyafetlerini kimseyle paylaşmak istemiyordu.
Virgül olmasaydı: "Bebek kıyafetlerini..." ifadesi "bebeğin kıyafetleri" (tamlayan-tamlanan) veya "bebek olan kişi kıyafetlerini..." şeklinde iki farklı anlama gelebilirdi. Virgül, "Bebek" kelimesinin özne olduğunu netleştirerek anlam karışıklığını gidermiştir.
- B) Yeşil ceketli, adamın söylediklerini anlamakta zorluk çekiyordu.
Virgül olmasaydı: "Yeşil ceketli adamın..." ifadesi "yeşil ceketli adamın söyledikleri" (tamlayan-tamlanan) veya "yeşil ceketli olan kişi, adamın söylediklerini..." şeklinde iki farklı anlama gelebilirdi. Virgül, "Yeşil ceketli" ifadesinin özne olduğunu belirterek anlam karışıklığını gidermiştir.
- C) Çocuk, yolun başındaki arkadaşına bakıyordu.
Virgül olmasaydı: "Çocuk yolun başındaki arkadaşına bakıyordu." cümlesinde herhangi bir anlam karışıklığı oluşmazdı. "Çocuk" kelimesi açıkça öznedir ve "çocuk yol" gibi bir tamlama kurma ihtimali yoktur. Buradaki virgül, özneyi belirtmek için kullanılmış genel bir noktalama işaretidir, anlam karışıklığını giderme amacı taşımaz.
- D) O, köşedeki çiçekçide bekliyordu.
Virgül olmasaydı: "O köşedeki çiçekçide..." ifadesi "o köşedeki çiçekçi" (işaret sıfatı + isim) veya "o kişi, köşedeki çiçekçide..." şeklinde iki farklı anlama gelebilirdi. Virgül, "O" kelimesinin zamir (özne) olduğunu netleştirerek anlam karışıklığını gidermiştir.
Bu durumda, C seçeneğindeki cümlede virgül, diğer seçeneklerde olduğu gibi bir anlam karışıklığını gidermek amacıyla kullanılmamıştır. Cümle, virgül olmadan da açık ve anlaşılırdır.
Cevap C seçeneğidir.