Lamartine'in sözlerinde "İzmir'i, İstanbul'u, Suriye'yi Lübnan'ı geziniz; manastırlara, Hristiyan misafirhanelerine, mabedlere, hastane veya din okullarına girin" ifadeleri, Osmanlı Devleti'nin farklı coğrafyalara yayıldığını ve bünyesinde Hristiyan gibi farklı inanç ve kültürlere sahip toplulukları barındırdığını gösterir. Bu durum, devletin çok kültürlü bir yapıya sahip olduğunu (A) ve farklı coğrafyalara yayıldığını (B) doğrular.

Yine aynı sözlerde "içlerinden birinin imparatorluğa (Osmanlı) saygı duyup duymadığını sorunuz. Hepsi birden, imparatorlukta uygulanan tarafsızlığı takdir edecektir" ifadesi, Osmanlı yönetiminin farklı inanç ve kültürdeki halklar arasında ayrım yapmadığını, yani ülke yönetiminin halk arasında ayrım yapmadığını (C) açıkça belirtir.

Metinde gayrimüslimlerin İstanbul'da mı yoksa başka şehirlerde mi daha yoğun yaşadığına dair herhangi bir bilgi veya karşılaştırma bulunmamaktadır. Sadece İzmir, İstanbul, Suriye ve Lübnan'da Hristiyan kurumlarının varlığından bahsedilmektedir. Bu nedenle, gayrimüslimlerin daha çok İstanbul'da yaşadığı (D) çıkarımı yapılamaz.