Hudeybiye Barış Antlaşması'ndaki ilgili maddeyi inceleyelim:

• "Medine'deki Müslümanlardan Mekke'ye sığınanlar Medine'ye dönmeyecek"
• "fakat yeni Müslüman olan bir Mekkeli Medine'ye geldiğinde tekrar Mekke'ye dönebilecek."

Şimdi yargıları değerlendirelim:

1. karşılıklı eşitlik ilkesinin gözetilmediği: Maddeye göre, Medine'den Mekke'ye giden Müslümanlar geri dönemezken, Mekke'den Medine'ye gelen yeni Müslümanlar geri dönebilmektedir. Bu durum, iki taraf arasında eşit bir uygulamanın olmadığını açıkça göstermektedir. Dolayısıyla, bu yargı doğrudur.
2. Müslümanların aleyhinde görünen bir kararın kabul edildiği: İlk bakışta, bu madde Müslümanların aleyhine gibi görünmektedir. Zira Medine, kendi Müslümanlarını kaybederken, Mekke'den gelen yeni Müslümanları da geri göndermek zorunda kalmaktadır. Bu durum, Müslümanların sayıca artışını engeller gibi durmaktadır. Ancak bu madde, ilerleyen dönemde İslam'ın yayılması için bir fırsat yaratmıştır. Yine de, ilk görünüşte aleyhte bir karar olarak algılanmıştır. Dolayısıyla, bu yargı doğrudur.
3. İslam'ın Arap Yarımadası dışında da yayılmaya başladığı: Verilen madde, Medine ve Mekke arasındaki ilişkileri düzenlemektedir. Her iki şehir de Arap Yarımadası içindedir. Bu madde, İslam'ın Arap Yarımadası dışına yayılmasıyla ilgili herhangi bir bilgi veya çıkarım içermemektedir. Dolayısıyla, bu yargı yanlıştır.

Yukarıdaki değerlendirmelere göre, verilen durum I ve II numaralı yargılara kanıt olabilir.

Cevap C seçeneğidir.