Emeviler Dönemi'nde uygulanan Arap milliyetçiliği politikası, Arap olmayan Müslümanların ikinci plana atılması ve Arap kültürünün öne çıkarılmasıyla kendini göstermiştir. Bu bağlamda verilen maddeleri inceleyelim:

• I. Arap olmayan Müslümanlara Mevâli statüsü verilmesi: Mevâli, Arap olmayan Müslümanlara verilen ve onları ikinci sınıf vatandaş konumuna sokan bir statüdür. Bu durum, Arapların diğer Müslümanlardan üstün tutulduğunu gösterir ve Arap milliyetçiliğinin açık bir kanıtıdır.
• II. Yönetimde ve orduda sadece Araplara görev vermeleri: Emeviler, yönetim ve ordu kademelerinde genellikle Arapları tercih ederek Arap olmayan Müslümanları dışlamışlardır. Bu da Arap üstünlüğünü vurgulayan milliyetçi bir yaklaşımdır.
• III. Arapçayı resmî dil hâline getirmeleri: Halife Abdülmelik döneminde Arapçanın resmî dil ilan edilmesi, Arap kültürünün ve dilinin yaygınlaştırılması ve diğer dillerin önüne geçirilmesi amacı taşımıştır. Bu, kültürel milliyetçiliğin bir göstergesidir.
• IV. Yönetimde eyalet sistemi uygulamaları: Eyalet sistemi, genişleyen bir imparatorluğun yönetimini kolaylaştırmak için kullanılan idari bir yöntemdir. Milliyetçilikle doğrudan bir ilgisi yoktur.
• V. Devletin sınırlarını genişletmeleri: Sınırların genişletilmesi, fetihler ve imparatorluk politikası ile ilgilidir. Bu, bir devletin gücünü artırma amacı taşır, ancak doğrudan bir etnik grubun üstünlüğünü vurgulayan bir milliyetçilik politikası değildir.

Bu değerlendirmelere göre, I, II ve III numaralı maddeler Emeviler Dönemi'nde uygulanan Arap milliyetçiliği politikasına kanıt olarak gösterilebilir.

Cevap C seçeneğidir.