Eski Türklerde devlet geleneğinde egemen olan uygulamaların ortak sonucunu bulmak için her birini inceleyelim:

• Kut anlayışı: Tanrı tarafından yönetme yetkisinin hanedana verilmesi, bu yetkinin tüm hanedan üyelerinde olduğuna inanılmasına yol açar. Bu durum, taht üzerinde hak iddia eden birçok prensin ortaya çıkmasına ve dolayısıyla taht kavgalarına neden olur. Taht kavgaları ise merkezi otoriteyi zayıflatır.
• İkili teşkilat: Devleti doğu ve batı olmak üzere ikiye ayırarak yönetme sistemidir. Genellikle doğu asıl kağan tarafından, batı ise kağanın kardeşi veya bir akrabası tarafından yönetilir. Batıdaki yöneticinin zamanla bağımsızlaşma eğilimi göstermesi, merkezi otoritenin gücünü azaltır.
• Veraset anlayışı: "Ülke hanedanın ortak malıdır" ilkesi, taht üzerinde hak iddia eden çok sayıda kişinin bulunmasına ve sürekli taht kavgalarına yol açar. Bu durum da devletin iç istikrarını bozar ve merkezi otoriteyi zayıflatır.
• Bu üç uygulamanın ortak sonucu, devletin iç bütünlüğünü ve gücünü olumsuz etkileyerek merkezî otoritenin zayıflamasıdır.
• Doğru Seçenek A'dır.