Mescid-i Nebevi'nin yanına yapılan odalarda ilim öğrenmek için kalanlar, İslam tarihinde Ashab-ı Suffa olarak bilinirler. Bu kişiler, genellikle Mekke'den Medine'ye hicret eden muhacirlerden veya Medine'de kimsesi olmayan, maddi imkanları kısıtlı kişilerden oluşuyordu. Onların temel amacı, Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) yakınında bulunarak doğrudan ondan ilim öğrenmek ve kendilerini İslam'a adamaktı.

• A) Kimsesiz ve yoksul olmaları: Ashab-ı Suffa'nın en belirgin ortak özelliklerinden biri, barınacak yerleri ve geçimlerini sağlayacak imkanları olmamasıydı. Bu nedenle Mescid-i Nebevi'nin yanındaki suffa adı verilen bölümde kalıyorlardı ve ihtiyaçları Müslümanlar tarafından karşılanıyordu. Bu durum, onların ilme adanmışlıklarının bir göstergesiydi.
• B) Maddi sıkıntıyı dert etmemeleri: Bu durum, onların ilme olan düşkünlüklerinin ve tevekküllerinin bir sonucudur, ancak onların bu mekanda kalmalarının doğrudan ortak özelliği değildir. Temel özellik, içinde bulundukları maddi durumdur.
• C) Hepsinin muhacirden olması: Ashab-ı Suffa arasında muhacirler çoğunlukta olsa da, Medine'de kimsesiz kalmış veya kendini tamamen ilme adamış ensardan kişiler de bulunmaktaydı. Dolayısıyla "hepsinin muhacirden olması" doğru değildir.
• D) Hepsinin Arap olması: O dönemde İslam toplumunun büyük çoğunluğu Arap olsa da, bu onların ortak ve belirleyici bir özelliği değildir. Önemli olan, ilim öğrenme gayeleri ve sosyal durumlarıdır.

Bu bağlamda, Ashab-ı Suffa'nın ortak ve en temel özelliği, kimsesiz ve yoksul olmaları, bu durumun onları ilim öğrenmeye ve Mescid-i Nebevi'nin yanındaki odalarda barınmaya yöneltmesidir.

Cevap A seçeneğidir.