Ulusal egemenlik, devletin en üstün gücünün halka ait olması ve bu gücün halk tarafından kullanılması anlamına gelir. Bu bağlamda seçenekleri inceleyelim:

• A) Yöneticilerin halk tarafından seçilmesi: Bu, ulusal egemenliğin temel bir göstergesidir. Halkın kendi yöneticilerini belirlemesi, egemenliğin halkta olduğunu kanıtlar.
• B) Ülke yönetiminde halkın söz sahibi olması: Bu da ulusal egemenliğin doğrudan bir sonucudur. Halkın yönetim süreçlerine katılımı ve iradesini yansıtması esastır.
• C) Yöneticilerin belirli bir süre görev yapması: Demokratik sistemlerde, yöneticilerin belirli aralıklarla halkın önüne çıkması ve yeniden seçilmesi, ulusal egemenliğin devamlılığını ve yöneticilerin halka karşı sorumlu olmasını sağlar. Bu, gücün sınırlı ve devredilebilir olduğunu gösterir.
• D) Halkın seçtiği yöneticilerin dokunulmazlığının olması: Dokunulmazlık, genellikle yasama organı üyelerinin görevlerini bağımsızca yapabilmeleri için tanınan bir ayrıcalıktır. Ancak, bu dokunulmazlık sınırsız değildir ve yargı önünde hesap verme ilkesine aykırı düşmemelidir. Ulusal egemenlik, yöneticilerin de hukukun üstünlüğüne tabi olmasını ve halka karşı sorumlu tutulmasını gerektirir. Sınırsız bir dokunulmazlık anlayışı, ulusal egemenliğin temel prensiplerinden olan hesap verebilirlik ve hukukun üstünlüğü ile çelişebilir. Bu nedenle, ulusal egemenlik anlayışıyla doğrudan ve olumlu bir ilişkisi yoktur, hatta belirli durumlarda çelişebilir.

Cevap D seçeneğidir.