Ulusal egemenlik, devletin en üstün gücünün (egemenliğin) millete ait olması ve bu gücün millet tarafından kullanılması anlamına gelir. Bu anlayış, halkın kendi kendini yönetme hakkını ve yetkisini ifade eder.

• A) Yöneticilerin halk tarafından seçilmesi: Bu, ulusal egemenliğin temel bir göstergesidir. Halkın yöneticilerini seçmesi, iktidarın kaynağının halk olduğunu ve halkın iradesiyle oluştuğunu gösterir.
• B) Ülke yönetiminde halkın söz sahibi olması: Bu da ulusal egemenliğin doğrudan bir sonucudur. Halkın yönetimde doğrudan veya temsilcileri aracılığıyla etkili olması, egemenliğin halkta olduğunu kanıtlar.
• C) Yöneticilerin belirli bir süre görev yapması: Yöneticilerin belirli aralıklarla halkın önüne çıkması ve yeniden seçilme veya görevden ayrılma durumunun olması, halkın denetimini ve egemenliğini sürdürmesi için kritik öneme sahiptir. Bu, sınırsız iktidarı engeller ve halkın iradesinin devamlılığını sağlar.
• D) Halkın seçtiği yöneticilerin dokunulmazlığının olması: Milletvekili dokunulmazlığı gibi kavramlar, yöneticilerin görevlerini daha rahat yapabilmeleri için tanınan hukuki güvencelerdir. Ancak bu durum, ulusal egemenlik anlayışının doğrudan bir unsuru veya tanımı değildir. Dokunulmazlık, egemenliğin kaynağı veya kullanım biçimiyle ilgili olmaktan ziyade, seçilmiş kişilerin hukuki statüsüyle ilgili bir düzenlemedir ve hatta bazı durumlarda halkın hesap sorma ilkesiyle çelişebilir. Ulusal egemenlik, iktidarın halktan kaynaklanması ve halk tarafından kullanılmasıyken, dokunulmazlık bu temel ilkenin bir parçası değildir.

Bu nedenle, halkın seçtiği yöneticilerin dokunulmazlığının olması, ulusal egemenlik anlayışı ile doğrudan ilgili bir özellik değildir.

Cevap D seçeneğidir.