Türkçede "ki"nin yazımı, görevi ve türüne göre değişiklik gösterir. "Ki" bağlaç olarak kullanıldığında ayrı, ilgi eki veya sıfat yapan ek olarak kullanıldığında ise bitişik yazılır.

• Bağlaç olan "ki": Cümleden çıkarıldığında anlam bozulmaz veya çok az değişir. Genellikle iki cümleyi birbirine bağlar ve ayrı yazılır. (Örnek: Duydum ki gelmiş.)
• İlgi eki veya sıfat yapan "-ki": Bir ismin yerini tutar veya bir ismi niteleyerek sıfat yapar. Daima bitişik yazılır. (Örnek: Bendeki para, masadaki kitap.)

Şimdi seçenekleri inceleyelim:

1. A) O... boş oturmayı hiç sevmez.
   • Buraya "ki" getirdiğimizde "O ki boş oturmayı hiç sevmez." şeklinde bir bağlaç görevi üstlenir ve ayrı yazılması gerekir.
2. B) O kadar güzel kokuyordu...
   • Buraya "ki" getirdiğimizde "O kadar güzel kokuyordu ki..." şeklinde bir bağlaç görevi üstlenir ve ayrı yazılması gerekir.
3. C) Onun ne kabahati var...
   • Buraya "ki" getirdiğimizde "Onun ne kabahati var ki..." şeklinde bir bağlaç görevi üstlenir ve ayrı yazılması gerekir.
4. D) Rafta... kitaba uzandı.
   • Buraya "ki" getirdiğimizde "Raftaki kitaba uzandı." ifadesi oluşur. Buradaki "-ki" eki, "rafta" kelimesine eklenerek "kitap" kelimesini niteleyen bir sıfat (hangi kitap? raftaki kitap) yapar. Bu, sıfat yapan "-ki" ekidir ve daima bitişik yazılır.

Bu nedenle, "ki"nin bitişik yazılması gereken seçenek D'dir.

Cevap D seçeneğidir.